سکوی بلند کردن با نیاز به حمل و نقل عمودی ، تا زمانی که تمدن بشری شکل گرفته است. سکوی بالابری اصلی از روشهای اصلی قدرت مانند نیروی انسانی ، نیروی حیوانی و قدرت هیدرولیک برای افزایش وزن استفاده می کرد. قبل از انقلاب صنعتی ، این روش های قدرت به طور گسترده ای توسط دستگاه های بالابری مورد استفاده قرار می گرفت.
در یونان باستان ، ارشمیدس وسیله نقلیه بالابر بهبود یافته ای را طراحی کرد که توسط طناب ها و قرقره ها کار می کرد ، از وینچ و اهرم برای باد کردن طناب های بلندکننده در اطراف باب استفاده می کرد.
در سال 80 میلادی ، گلادیاتورها و حیوانات وحشی سکوی بلند کردن اصلی را به ارتفاع عرصه در رومی کولیس (Coliseum Roman) گرفتند. سوابق قرون وسطایی شامل افراد بی شماری است که دستگاه بالابر را برداشته و الگوهای تهیه مکانهای جدا شده را ارائه می دهند. مشهورترین این سکوی بلند کردن در صومعه سنت بارام در یونان است. این صومعه در بالای کوهی حدود 61 متر از سطح زمین واقع شده است. این بالابر برای حمل و نقل مردم و کالاها از بالا و پایین از سبد یا بندهای باری استفاده می کند.
در سال 1203 ، سکوی بلند کردن یک صومعه در سواحل فرانسه با استفاده از یک چرخ آجری بزرگ ، توسط یک خر نصب شد ، و با پیچاندن طناب در اطراف یک ستون عظیم ، بار بلند می شود.
در قرن 18th ، جهان وارد اولین انقلاب صنعتی شد. به عنوان یک قدرت راحت تر و کارآمدتر ، نیروی مکانیکی به طور گسترده ای در بلند کردن سکوها مورد استفاده قرار گرفت. در این دوره ، توسعه سریع سکوی بلند کردن نقش مهمی در توسعه آینده سکوی آسانسور ایفا کرد.
